Myspace Photo Cube< /center>

" Φοβάμαι "...

Φοβάμαι του αγύρτες πολιτικούς που πουλάν την Ελλάδα ...
Φοβάμαι τα βρώμικα αλισβερίσια τους με τα ύπουλα φίδια της Ευρώπης ...
Φοβάμαι που φεύγουν τ' αδέλφια μας στα ξένα ...
Φοβάμαι που κατάντησα μετανάστης στην χώρα μου ...
Φοβάμαι τους κατευθυνόμενους δημοσιογράφους ...
Φοβάμαι τους εργατοπατέρες που τελματώνουν τους αγώνες ...
Φοβάμαι τους άνεργους Έλληνες που αντί να είναι στα πεζοδρόμια,

παίζουν τάβλι στα καφενεία ...
Φοβάμαι που όσοι έχουν σπίτια πληρώνουν ανήθικο χαράτσι,
κι όσοι δεν έχουν θα κοιμούνται στις πλατείες ...
Φοβάμαι που κάθε ημέρα ακρωτηριάζεται κι ένα όνειρο ...
Φοβάμαι και Ντρέπομαι τους πρόγονους μας ...
έδιωξαν με αγώνες τους γερμανούς ...
κι οι " νεοέλληνες " τσαρλατάνοι τους επαν-έφεραν ...

Φοβάμαι για όσα έρχονται ...
Φοβάμαι για το αίμα που τρέχει στα φρεάτια ...
Φοβάμαι το σακατεμένο μπουρδέλο που ζούμε ...
με νταβαντζήδες άθλιους γνωστούς κι άγνωστους ...
Φοβάμαι για εσάς αδέλφια ...
Φοβάμαι για τα παιδιά μας ...
Φοβάμαι για εμένα ...

Φοβάμαι όχι γιατί είμαι δειλός ...
μα γιατί βρίσκομαι σε έναν τιτανικό που βουλιάζει ...
οι ελπίδες «παρα-σύρονται» τον βυθό ...
πνίγομε δίχως δικές μου «ενοχές» ...
μα από τους γαμημένους που μας κυβερνάνε ...


Ναι ...
Φοβάμαι σας το ομολογώ ...
κι ας μην είμαι δειλός ...
Φοβάμαι...

Στέλιος Κ.


Αν...

Αν ...

Γνώριζες τ' αποτέλεσμα ...
δεν θα γευόσουν την αγωνία ...
αν διάβαζες τις σκέψεις...
θα αγνοούσες την έκπληξη...

αν όριζες τους παλμούς της καρδιάς ...
θα έχανες το σκίρτημα του έρωτα...

Αν...
Ο ατόφιος αυθορμητισμός ...
δεν ενθαρρύνει την ζωή σου ...
την ανησυχία της ύπαρξης...
σ' ένα ατελείωτο ταξίδι ...
μ' έναν προ-ορισμό άγνωστο ...
το λιμάνι ίσως να είναι δίπλα σου ...
ίσως να είναι πολύ μακριά ...
ίσως και να μην το ανταμώσεις ποτέ ...
αυτή είναι η μαγκιά της ύπαρξης σου...

Αν ...
ανα-ζητάς την σιγουριά ...
καθηλώσου στην ανία της ρουτίνας...
χωρίς όνειρα, χωρίς προσδοκίες ...
θεατής εγκλωβισμένος σε μιαν άμορφη μάζα ...
σε μια κερκίδα που θα σε παρα-σύρει ...
να χαμογελάς όταν στο επιτρέπουν ...
ακολουθώντας την πορεία των πολλών ...
η ζωή σου ανύπαρκτη ...
ένα καρμπόν που θα γλιστρά ακυβέρνητο ...
κερδίζοντας άνυδρες παραλλαγές ...
πλαισιωμένο από στεγανά ...
που θα αλλοιώνουν την ύπαρξη σου ...
θα σκοτώνουν το στείρο σου συναίσθημα ...

Αν ...
εκτοπίσεις τον αγώνα σου ...
το ρίσκο του ...
μηδενίζεις της αξίες σου ...
παραγκωνίζοντας τες σ' έναν λαβύρινθο ...
εκεί θα νεκρώνει ο κόσμος σου ...
απλά κι ανώδυνα ...
μονάχα η ύλη σου θα ανασαίνει βαρετά...
με σταθερούς ρυθμούς ...
όπως τ' άψυχο ρολόι ...
μέχρι να ξεκουρδιστεί ...
δίχως την εναλλαγή ...
δίχως το χτυποκάρδι ...
που εκ-δηλώνει ατόφια Ζωή ...

Αν ...
στερήσεις το κυνήγι ...
στερείσαι το διάφανο οξυγόνο ...
χάνεις τους ήχους ...
τις όμορφες μελωδίες ...
αργό-Πεθαίνεις σε μια Τεράστια γυάλα ...
δίχως επιλογές ...
με απουσίες από τ' αληθινά χαμόγελα...
το καυτό δάκρυ ...
ξεφτίζοντας τον κύκλο σου...
σε αφιλό-ξενα και παγερά σπλάχνα...
αναρωτήθηκες άραγε ποτέ ...
ποιά είναι η ζωή σου ...

Αν ...
δε υιοθετήσεις το ρίσκο...
δεν σφιχτ-α-γκαλιάσεις την υπέρβαση ...
δεν υπάρχει λόγος ...
να ονομάζεσαι άνθρωπος ...
εκποιείς σε ευτελή τιμή ...
την ανύπαρκτη ψυχή σου ...

Στέλιος Κ.


Προδοσίας... Σταύρωμα...

ΕΘΗΝΟΧΩΡΙ ΣΤΑΥΡΟΣ

τσαλάκωσα ... όλες τις λέξεις μου ...
χάρτινα σκουπίδια τις πέταξα σε λάσπες σιωπής ...
ξέφτισαν τα γράμματα ...
όλες οι αποχρώσεις στο πάντα του χρόνου ...
έσβησαν τα αποτυπώματα στις άκρες των δαχτύλων ...
γλύστρισαν οι υποσχέσεις στο κενό ...
εκτέλεσα την αγάπη ...
έτσι απλά ...
ΝΑΙ είμαι ο Ιούδας ...
ΝΑΙ έφτιαξα και τα καρφιά ...
να σε σταυρώσω στης ανέντιμης φυγής μου τα ερείπια ...
Μην ψάχνεις τις σκιές ...
σκιά έγινα ...
σκιές έκρυβα πίσω από το γαλάζιο στις κόρες των ματιών ...
Δεν αξίζω να είμαι ...
Ακύρωσα εμένα από τη ζωή σου ...
Ακύρωσα τη ζωή ...
έτσι απλά ...
Εκτέλεσα τη Ψυχή ...
.... ... ...
 
Άγνωστος...???  }
 
alt
 
Γεύεσαι την μεταμόρφωση του νέκταρ σε δηλητήριο...
το χθεσινό χάδι σε ατσάλινο μαστίγιο...
τις υπο-σχέσεις σε σύννεφα καπνού που χάνεται...
την αγάπη σε ωχρής μάγισσας καταφύγιο...
τον έρωτα μουχλιασμένα χαρτάκια στην άσφαλτο...
τις τρυφερές λέξεις σε αιχμηρές λάμες της σιωπής...
 
Το φευγιό του κλέφτη...
που σου έταζε ολάκερη την ζωή...
τσαρλατάνικα παιχνίδια...
στο ναυάγιο της Ψυχής...
 
Καλή συνέχεια...
ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ...
 
Στέλιος Κ.


Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Τάσος Λειβαδίτης «αφιερωμένο για το δικό του όνειρο»...

Η μνήμη στοχεύει πάντα στους μεγάλους δασκάλους ...

κι ας έχει ξεφυλλίσει την ψυχή τους στο επανα-λαμβανόμενο χθες ... 


Ένας πίνακας ξεκινά την ανα-γέννηση του  αγκαλιά σε σκορπισμένα μολύβια ...
στα άκρα τους εκρέουν αυστηρά αποχρώσεις του μαύρου και του λευκού...

κι εγώ καθισμένος πιο πέρα ξεφυλλίζω το μεγαλείο της παρακαταθήκης σου ...
διαβάζοντας φωναχτά την εισαγωγή απ' τις διαδρομές της ζωής σου ...
το από-κρυφο, την ταπεινότητα, την σύνεση, την δια-σπορά τις ευσπλαχνίας σου στις αδύναμες φιγούρες των συν-ανθρώπων σου που φρόντιζες σαν στοργική μάνα ...

Έφτασα στην λάμψη του δικού σου «αστεριού» ...
που το χάριζες απλόχερα σε όλους μας ...
μέσα από μια δεξιοτεχνία που έστηνες τις λέξεις σαν πρωτ-αγωνίστριες μια επιμελημένης θεατρικής παρά-στάσης ...
οι στίχοι έπαιζαν με τον έρωτα και τον θάνατο ...
έντεχνα καθ-όριζαν  το όνειρο με την πραγματικότητα ...
σε μιας ακατάσχετης μέθης το παραλήρημα ...
Εξ-ακολουθούσα να στροβιλίζω φωναχτά τα άφθαρτα πονήματα σου ...
λες κι ήμουν μόνος παρέα με την εγκυμονούσα μου δίψα  στον μεγιστάνα ωκεανό σου ...
υπήρχαν σημεία που η φωνή έσβηνε σαν μια στείρα φλόγα...
σταματούσα δίχως επιλογή την ανά-Γνώση ...
αδυνατούσα να καταβροχθίσω τον έγχρωμο κομήτη που καρφωνόταν στο λαρύγγι μου ...
μια παύση ανακατεμένη με τις αδιάφορες φιγούρες του καπνού που επιστράτευαν το δωμάτιο φλερτάροντας τον βουβό καταρράκτη στις άκρες των ματιών μου που κυλούσε αργά, βασανιστικά  καίγοντας κι αυλακώνοντας το μάγουλο ...

Οι άκρες των δαχτύλων  της αγαπημένης μου και μοναδικής ακροάτριας δειλά χάιδευε το τρεμάμενο  χέρι μου που κρατούσε την ατσάλινη κληρονομιά σου ...
ίσως για να μου δώσει δύναμη να συνεχίσω δρασκελίζοντας με κατάνυξη και σεβασμό το δικό σου ευαγγέλιο που αναστάτωνε την κοινή μου θρησκεία με την δική σου ...
ο χρόνος ήταν απών κι εγώ «εγκλωβισμένος» εκούσια σ' ένα έγχρωμο ουράνιο τόξο που από-μόνωνε το παρών σκορπίζοντας ολάκερη την ύπαρξη μου στην συγκλονιστική ευφορία μιας ανεξέλεγκτης τροχιάς που μετα-μόρφωνε τις σιωπές σε άναρθρες κραυγές ...

Αποδεκατίστηκα από μια μάχη που αγνοούσα αν ήμουν νεκρός ή ζωντανός ...
ένοιωθα τόσο ελάχιστος μπρος στο Ιερό κι αδιάβλητο έργο σου ...
επιθυμούσα να παρέμβει μια αόρατη καθ-οριστική δύναμη ...
να κατ-αργήσει την υπό-γραφή μου ...
κάτω από τους πενιχρούς στίχους ...
μιας ακαθόριστης αντι-ποίησης ...
παρα-δομένη στην  ανωνυμία ...
δίχως χειροκρότημα ...
δίχως κατ-αγωγή ...
δίχως μορφή ...
σκορπισμένη ...
στης φύσης το παρανάλωμα ...

Υμνώ με αυτογνωσία την παρ-ουσία σου ...
που υπήρξε ...
που υπάρχει ...
που θα υπάρχει ...
σαν σαγηνευτική  προσ-ευχή ...
μιας γρανιτένιας υπό-σχέσης ...
αφιερωμένης στην ζωή και στον θάνατο ...
αντιπροσωπεύοντας επάξια ...
το δικό σου ατόφιο όνειρο ...

Στέλιος Κ.


 
 


Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

" Βάρυναν τα δάχτυλα μου "...

altaltΧάνομε σαν ένα βιβλίο χίλιο-διαβασμένο μονάχα από εμένα ...
από σελίδες τσαλακωμένες με χλωμά γράμματα ...
ατελείωτα χαρακώματα οι μαχαιριές στο εξώφυλλο ...
κι όμως λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας των λέξεων ...
φύλακας στα άπειρα σημεία στίξης ...
είναι γιατί πάντα τελειώνω με τρείς τελείες ...
είναι γιατί ποτέ δεν σταματώ τα ταξίδια ...

είναι γιατί οι μάχες είναι οι καθημερινές μου κληρονομιές ...
κι οι νύχτες μπερδεμένες από όνειρα και εφιάλτες ...

Συγ-κρατώ στις σκέψεις μου έναν γκρεμισμένο κόσμο ...
ανιχνεύοντας για ένα μικρό λάφυρο με ελάχιστο φως ...
μια σιωπή κρεμασμένη από ψευτο-επαναστάτες ...
λαβωμένη από τους δήθεν των βρώμικων σαλονιών ...
μια σιωπή που κρύβει ένα ρίνισμα αγάπης ...
τραγουδώντας ψιθυριστά ένα τρυφερό σε αγαπώ ...

Προσπαθώ πάντα να θυμάμαι τα σκοτεινά ανθρωπάκια ...
αυτά που περνούν με τα ραγισμένα χαμόγελα ...
τα γυάλινα μάτια που δεν θωρούν ποτέ τον ουρανό ...
με ένα μαχαίρι κρυφά στην τσέπη ...
το δι-αισθάνομαι όταν σχίζει την φόδρα και με δια-περνά ...
ανακατεμένο αίμα με δάκρυ ...
μπερδεμένος ο φόβος με τον θυμό ...
και μια κραυγή μου σκορπίζει το σύμπαν ...
υπό-σχεση στον Θεό ...
αμετανόητος Τιμωρός ...

Πάντα δια-στρεβλώνουν τα παραμύθια μου ...
παρα-χαράκτες στ' απύθμενα όνειρα μου ...
βάρυναν τα δάχτυλα μου από τ' αμέτρητα κλειδιά ...
μοντάρω ατσαλένιες πόρτες στις επιθυμίες μου ...
σφαλίζω τα παράθυρα της όρασης στον όχλο που περνά ...

Μονάχα την ψυχή μου εκτοξεύω ...
στον ασύμμετρο πίνακα του ουρανού ...
σχηματίζοντας φωλιές στα χρώματα του ορίζοντα ...
ψιθυρίζοντας μελωδίες εφηβικές ...
εκεί δεν φθάνουν το αυθόρμητο παιδί μου ...
εκεί αδυνατούν να φυλακίσουν την λευτεριά της Ψυχής μου ...

Εκεί συγ-κατοικώ ...
μακριά από τον θάνατο των ανύπαρκτων ζωών τους ...
Εκεί που οι προσ-ευχές λάμπουν ...
ερωτοτροπώντας μ' ένα σύμβολο φυλαχτό ...
που δεν παρα-δόθηκε ποτέ στο μετερίζι πρόστυχων ανακωχών ...

Εκεί αρμενίζω ...
Ψυχή μου ...
Εσύ κι Εγώ ...

Στέλιος Κ.

Profile

horseman Στέλιος Κ.
Αθηνα
Το προφίλ μου

Βαδίζω έξω από στεγανά και καλούπια… πορεύομαι αντίθετα από την μάζα… αδιαφορώ για τους "δήθεν" … ο μανδύας μου είναι διάφανος… εκπληρώνω δικές μου επιθυμίες…αγαπώ την υπέρβαση που δηλώνει αληθινή ζωή… ρουφώ ακούραστα τις στιγμές… αγγίζω και ζω το όνειρο... αγαπώ την ζωή… ”υπηρετώ” το μεγαλείο του έρωτα…



ask2use.com: Μόνο αποσπασματική αντιγραφή
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
Powered by pathfinder blogs