Σκύψε...
Σκύψε...
στα αιχμηρά βράχια...
το αλάτι πέτρωσε...
βαμμένο από κόκκινες κηλίδες...
σε λίγο θα περπατήσεις...
ανά-μεσα στα άγονα μονοπάτια σου...
σκίζοντας τις σάρκες...
η σκιά θα νεκρώνει το φως...
το κάλεσμα θα βουτά στο κενό...
κι ανάμνηση θα γκρεμίζεται...
***
Έσυρα...
τις κουρτίνες του ορίζοντα...
σκίζοντας το ξεφτισμένο ύφασμα...
βούτηξα στο γαλάζιο...
έλαμψαν τα μάτια σαν αστραπές...
το χαμόγελο προσκύνησε σαν μικρό παιδί...
στο κέντρο του ξεχασμένου γαλαξία...
το αλκοόλ κυλά μέσα μου...
τρυφερά σαν αγίασμα...
συνετή η μέθη...
πανοπλία σ' έναν πολύχρωμο πρόλογο...
στην παρθενιά της πρώτης σελίδας...
οι "όμηροι" της ψυχής χειροκροτούν...
φτερουγίζοντας στο κάστρο του ουρανού...
γλείφοντας λαίμαργα την χροιά της ελευθερίας...
Γυμνώθηκε...
η Αγάπη...
προκλητικά...
παραδόθηκε...
τρυφερά...
στην απώλεια του χρόνου...
μην φωνάξεις...
είσαι μακριά...
συμμάχησε ο έρωτας...
σε μια μορφή...
που αναγεννήθηκε...
τα βράδια τώρα είναι ασημένια...
τραγουδούν...
εκτελώντας εν ψυχρώ τα μοιρολόγια...
μην φωνάξεις...
είσαι μακριά...
δεν δακρύζουν τα όνειρα...
σκεπάσθηκαν...
στο πάπλωμα της ηδονής...
μεταναστεύουν σε άλλους τόπους...
σαν χελιδόνια...
μην φωνάξεις...
είσαι μακριά...
***
Στέλιος Κ.
