Χαμογέλασε. Πρόκειται να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο.
Ακούγεται ισοπεδωτική πενία να προετοιμάζεσαι για τη λήξη χωρίς πρότερα να ιδρώσεις το μέτωπό σου σε μια χειροποίητη στίξη. Υπάρχει πραγματικός χρόνος που διαχέεται μέσα από μια πολυδιάστατη αποσιώπηση στο άβατο σκορποχώρι. Όνειρα και καθωσπρεπισμός απαγορεύονται αν προϋποθέτουν την ελευθερία των εγκεφαλικών κινήσεων. Αγχώνεσαι.
Χαμογέλασε. Τελικά κάπως έτσι θα τελειώσει.
Σε προσπερνούν οι Ιθάκες και τα Κύθηρα. Καημένη Πηνελόπη τόσος χρόνος αλόγιστα εξοδεμένος, σκορπιέσαι στα αζήτητα σε μια πόλη καμένη, προδομένη από τον πρότερο έντιμο βίο. Εξαρτημένη βιομηχανική άρνηση κατάλοιπο της αποκομιδής των συμφερόντων, γελιέσαι Πηνελόπη. Ανέστειλε τη σκέψη σου και κινητοποιήσου. Ψάξε στα παλάτια που μαζευόσασταν μικροί να βρεις το κλεμμένο σου μπουντρούμι και σε μια μυστικιστική τελετή εξόρκισέ το.
Χαμογέλασε. Πρόκειται να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο.
Χωρέσαμε σε πακέτα δώρου τις αξέχαστες εικόνες μας. Τις φωτογραφίσαμε και οριοθετήσαμε την έκταση της ζήλιας. Παράγεται ακόμα ανεργία και ανισότητα, το ίδιο το σύστημα είναι υπεράριθμο, αριστερίζει, πορεύεται προς το μοντερνισμό. Κρύβουν τα αστέρια πίσω από την απασχόληση. Σε αμφισβητούν. Σε συνθλίβουν κάτω από βουνά σκόνης που μια ψευτοδομή εκπαιδευτικού συστήματος καγχάζει. Δεν υπάρχουν προτιμήσεις. Διακλαδίζεσαι σε μαθηματικές εξισώσεις. Ισορροπείς και σου παρουσιάζουν έτσι την ευδαιμονία. Δυσκολεύεσαι.
Χαμογέλασε. Θα τελειώσει έτσι κι αλλιώς με αυτόν τον τρόπο.
Μίλησε τη γλώσσα σου και θα μπεις στη λίστα.
Εγώ θα ετοιμάσω το υπόβαθρο.
Εσύ θα ετοιμάσεις την εξέλιξη.
Δεν ζει ο Αϊνστάιν.
"Χρήστος Κυριακόπουλος"
Γκρι παρενθέσεις...
αναμοχλεύεις άστοχες...
"απειλή-σαι" από αόρατες θύελλες...
σκοτεινιάζει το παρόν από απούσες τελείες...
από έναν πρωτόγνωρο "κανόνα" που απαγορεύει το χθες της ζωής...
δεν μηδενίζεται το χθες της ζωής σου...
δεν αλλοιώνεται το παρελθόν της δικής μου ζωής...
περάσματα ήταν που σφραγίστηκαν...
δρασκελίσματα που αν δεν υπήρχαν δεν θα ανασαίναμε...
***
Αναλώνεσαι...
αυτο-πυρπολήσαι...
γκρεμίζοντας με εγκάρσια τομή το μέλλον...
αποκεφαλίζοντας τον ιστό απ' τα όνειρα που αργο-πεθαίνουν...
εκστασιάζεσαι από ότι δεν σου ανήκει...
υπνωτίζεσαι αγνοώντας τις επενδύσεις της ψυχής...
σ' έναν πόλεμο που ισοπεδώνει το χαμόγελο...
***
Κι οι γαλαξίες μεταμορφώνονται σε κομήτες...
οι Ανατολές παραμορφώνονται στο σκοτείνιασμα της δύσης...
ανασταίνεις εφιάλτες...
που είχαν υπνωτιστή σε σιωπές...
κι η γαλήνη του γαλάζιου θεριεύει από φουρτούνες...
***
Ματώνουν οι άκρες των δαχτύλων...
σκάβοντας σε ανενεργά ορυχεία...
που απουσιάζουν τα κοιτάσματα...
θα-μένα στο πέρασμα του χρόνου...
προσπαθώντας να δώσεις απειλητικά χρώματα...
σε εικόνες αλυσοδεμένες από κάστρα που εγκαταλείφθηκαν...
***
Ετοιμάζω στον χρόνο εξέδρες για γιορτές...
πριονίζονται οι βάσεις...
βυθίζονται στα λασπόνερα της ανασφάλειας...
κι εγώ...
κρατώ ανάσες να μην βουλιάξω...
με μοβ χα-πάκια κι αλκοόλ...
διψασμένος από ανύπαρκτα χαμόγελα...
τυφλός από νεκρά ουράνια τόξα...
***
Κι αν καρφωθεί το Τέλος στις νεκρές παλάμες...
από Βολταίρους κι Έντισον απανθρακωμένους...
θα ρυτιδιάσουν τα μάγουλα από καυτούς χείμαρρους...
με καρδιές άτονες...
που κανένα θαύμα δεν θα προ-καλέσει την ανάσταση...
στο μνήμα που θ' αγκαλιάζει την αποσύνθεση...
και τα ερείπια θα νοσταλγούν το χθες που εκτελέστηκε...
***
Εξαντλήθηκε η Ψυχή...
μάτωσε στην "ανύπαρκτη" ενοχή μιας ανεξάντλητης απολογίας...
επειδή κάλπαζε στην λευτεριά...
όταν εσύ δεν υπήρχες...
φυλακίζοντας το φτερούγισμα που ποθούσε...
σε νέο κύκλο...
που εσύ πρωταγωνιστούσες...
όλεθρος...
χωρίς αιτία...
στο λάβαρο μιας εικονικής ανασφάλειας...
που διχοτομεί σφαδάζοντας...
το παλάτι της ευτυχίας...
***
Στέλιος Κ.
